ਪੰਜਾਬੀ ਗਰਮ ਕਹਾਣੀ: ਮੇਲੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

ਜਲੇਬੀਆਂ ਤਲਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਮਹਿਕ ਨੇ ਜਸਸੀ ਦਾ ਸਾਹ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਧੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਲੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਭੀੜ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਗਰਮ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਬੈਸਾਖੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੇਲੇ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਜਸਸੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ।

ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਘਿਓ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਢੋਲਕੀਆਂ ਅਤੇ ਢੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਦਾ ਦੁਪੱਟਾ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।

ਜਸਸੀ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਇਕੱਲੀ ਮੇਲੇ ਆਈ ਸੀ।

ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਭੀੜ ਸੀ, ਜਾਂ ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਲਚਲ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਭੀੜ ਅਚਾਨਕ ਧੱਕਾ ਖਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਜਸਸੀ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਝੁਕੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਈ। ਇੱਕ ਗਰਮ ਸਾਹ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।

ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਲੰਬਾ ਚੌੜਾ ਮੁੰਡਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਕੱਦ ਲਗਭਗ ਛੇ ਫੁੱਟ, ਮੋਢੇ ਚੌੜੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਦੀਆਂ ਡਾਂਗਾਂ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚਮਕ ਸੀ।

ਉਹ ਢੋਲ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਖਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪੂਰਾ ਨਾਮ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਸੀ, ਉਮਰ ਤੀਹ ਸਾਲ।

ਮੁਆਫ਼ ਕਰਨਾ ਭੈਣ ਜੀ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁਆਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਸਸੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗੀ। ਕੁਝ ਭਾਰੀ, ਕੁਝ ਕੰਬਦੀ।

ਭੀੜ ਫਿਰ ਧੱਕਾ ਖਾ ਗਈ। ਇਸ ਵਾਰ ਜਸਸੀ ਸਿੱਧੀ ਸੁੱਖੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਜਾ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਈ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਗਰਮ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਜਸਸੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ।

ਸੰਭਲ ਕੇ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵੱਧ ਰੁਕਿਆ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਉਸ ਹੱਥ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ ਨਹੀਂ।

ਤੁਸੀਂ ਢੋਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕਿਉਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।

ਅੱਜ ਰਾਤ ਤਾਂ ਢੋਲ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇਗਾ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਅੱਖ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਸਸੀ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਿਆ।

ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਫਸੇ ਰਹੇ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਂਦੇ। ਜਸਸੀ ਨੂੰ ਸੁੱਖੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਰਮੀ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀ।

ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਸੀ।

ਜਸਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਜਸਸੀ ਕੌਰ।

ਜਸਸੀ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਸੋਹਣਾ ਨਾਮ ਹੈ।

ਢੋਲ ਦੀ ਥਾਪ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਭੰਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਭੀੜ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ। ਜਸਸੀ ਅਤੇ ਸੁੱਖਾ ਭੀੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਲ ਧੱਕੇ ਗਏ।

ਉੱਥੇ ਗੰਨੇ ਦੇ ਸਟਾਲ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਖੇਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਜਸਸੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਭੀੜ ਹੈ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨੇਰੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਧਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਹ ਲੈ ਲਈਏ।

ਜਸਸੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਨਾਂਹ ਕਹਿਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਆਹੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੂਰ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ। ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਹ ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ। ਗੰਨੇ ਦੇ ਸਟਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ। ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਦੂਰੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਲੇ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਸਨ।

ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਫਸਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ। ਮਿੱਟੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਜਸਸੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਨਰਮ ਸੀ, ਗਹਿਰੀ ਸੀ।

ਨਹੀਂ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਜੋ ਉਸਨੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਮਿਲੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਭੁੱਖੇ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨਰਮ ਸਨ, ਗਰਮ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਜਸਸੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਉਸਦੇ ਨਹੁੰ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਧਸ ਗਏ।

ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਹੱਥ ਜਸਸੀ ਦੀ ਕਮਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਦੁਪੱਟੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਜਸਸੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਚੀਖ਼ ਕੱਢੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਤਣ ਗਏ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਨਿੱਪਲ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ। ਜਸਸੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀ। ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਸੀ। ਸੁੱਖੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕਿੰਨੇ ਸੋਹਣੇ ਨੇ।

ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸੁੱਖੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਮੰਮੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ।

ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਿੱਪਲ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਹਲਕੇ ਨਾਲ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਸਸੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਦੌੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਜਸਸੀ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਛੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕੱਛੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਿਆ। ਜਸਸੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਿੱਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਘੁੱਟਣੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਜਸਸੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰੀ।

ਜਸਸੀ ਚੀਕ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਗਰਮ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੂਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਸੀ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਹੋਰ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੀਖ ਮੰਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉਸਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਰਗੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਸੀ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁੱਖੇ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ।

ਝੜ ਜਾ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਝੜ ਜਾ।

ਜਸਸੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੱਟ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਬਰਬਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਜਸਸੀ ਹਾਂਫ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ।

ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਰਤ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਕੁੜਤੇ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ।

ਸੁੱਖੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਹਲਕੇ ਵਾਲ ਸਨ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਫੇਰੇ।

ਉਸਨੇ ਉਸਦਾ ਪਜਾਮਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸੁੱਖੇ ਦਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਲੰਬਾ, ਮੋਟਾ, ਸਖ਼ਤ। ਜਸਸੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।

ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਸਨ।

ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਇਆ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਹਿਲਾਇਆ।

ਜਸਸੀ ਨੇ ਘੁੱਟਣੇ ਟੇਕ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਗਰਮ ਸੀ, ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਉਸਦੇ ਟੋਪੇ ਉੱਤੇ ਫੇਰੀ। ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।

ਉਹ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਲੰਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਗੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।

ਵਾਹ ਜਸਸੀ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਜਸਸੀ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਲੰਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਤੱਕ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ।

ਸੁੱਖੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਜਸਸੀ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ। ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਜਸਸੀ ਨੇ ਲੰਨ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਢਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਤੇਜ਼ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਸੁੱਖੇ ਦਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਰੋਂ ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਬਸ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਸੀ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਅਸਲੀ ਖੇਡ ਬਾਕੀ ਹੈ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਜਸਸੀ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਜਸਸੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ। ਗਿੱਲੀ, ਸੁੱਜੀ, ਤਿਆਰ। ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।

ਤਿਆਰ ਹੈਂ, ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜਸਸੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।

ਹਾਂ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਜਸਸੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੀਖ਼ ਕੱਢੀ।

ਉਹ ਇੰਨਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੁੱਖੇ ਦਾ ਲੰਨ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਾ ਵੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਜਸਸੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਿੱਲਦਾ।

ਹਾਂ, ਜਸਸੀ ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇ।

ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਧੱਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸਦਾ ਪਸੀਨਾ ਜਸਸੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਮੰਮੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਮਾ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਸਸੀ ਪਾਗਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਸੁੱਖੇ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਦਰੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਘੁੰਮ ਜਾ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਜਸਸੀ ਘੁੰਮ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਘੁੱਟਣਿਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੀ।

ਸੁੱਖੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਗਿਆ।

ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਚੀਕਾਂ ਹੁਣ ਦੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਸੁੱਖੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜੀ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਦੇ ਧੱਕੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਤੇਜ਼, ਡੂੰਘੇ, ਬੇਰਹਿਮ। ਜਸਸੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮੈਂ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।

ਇਕੱਠੇ ਝੜਦੇ ਹਾਂ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।

ਜਸਸੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਟ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮ ਲਹਿਰ ਨਿਕਲੀ। ਉਸੇ ਪਲ ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਸੁੱਖੇ ਦਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਜਸਸੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਾਂਫ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਨ।

ਕੁਝ ਦੇਰ ਉਹ ਐਵੇਂ ਹੀ ਪਏ ਰਹੇ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸਨ। ਦੂਰੋਂ ਮੇਲੇ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸੁੱਖੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੇਜ਼, ਮਜ਼ਬੂਤ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁਮਾਈ।

ਤੂੰ ਵਿਆਹੀ ਹੈਂ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਹਾਂ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਅਤੇ ਤੂੰ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਤੂੰ ਵਿਆਹਿਆ ਹੈਂ।

ਨਹੀਂ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਢੋਲ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਥਾਂ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ।

ਜਸਸੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਤਾਂ ਤੂੰ ਟਿਕ ਗਿਆ।

ਅੱਜ ਰਾਤ ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਸ ਗਿਆ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਤੇਰੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫਸਾ ਲਿਆ।

ਜਸਸੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਬੇਸ਼ਰਮ।

ਬੇਸ਼ਰਮ ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਵੇਲੇ ਤਾਂ ਤੂੰ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜਸਸੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਹ ਉੱਠੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੁੜਤਾ ਝਾੜਿਆ।

ਮੇਲਾ ਅਜੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਢੋਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਾਈਟਾਂ ਜਗਮਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਪਰ ਜਸਸੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸੀ।

ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਸਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਵੇਗਾ।

ਰੁਕ, ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਅਗਲੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਆਵੇਂਗੀ।

ਜਸਸੀ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਚਮਕ ਸੀ ਜੋ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹੀ ਭੁੱਖ ਸੀ।

ਆਵਾਂਗੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸੁੱਖੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਚੁੰਮੀ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਜਸਸੀ ਮੇਲੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ। ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਦੇਖਿਆ। ਸੁੱਖਾ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਦੀਆਂ ਡਾਂਗਾਂ ਸਨ।

ਉਸਨੇ ਡਾਂਗਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਛਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫੜ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਭੀੜ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਸਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੁਪੱਟਾ ਸੰਵਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮੇਲੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਘਰ ਜਾ ਕੇ ਜਸਸੀ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਟਰੱਕ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਸਸੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁੱਖੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਫੁਸਫੁਸਾਈ, ਸੁੱਖਿਆ।