Punjabi Hot Kahani: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿੱਚ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਪਈ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚਿੱਠੀ ਤੇ ਪਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚਿੱਠੀ ਘੱਟ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ। ਚਿੱਠੀ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਛੱਤ ਤੋਂ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੋ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਕਿਸ ਨੇ ਲਿਖੀ ਹੈ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਮਰ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਗੁਆਂਢੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਉਮਰ ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਹੱਸਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਚਿੱਠੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੇਠੋਂ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਆਉਣਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਛੱਤ ਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਛੱਤ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੁਲਾਬ ਫੜ੍ਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਚਿੱਠੀਆਂ ਮੈਂ ਹੀ ਲਿਖੀਆਂ ਸਨ, ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਗੁਲਾਬ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਲੈਂਦਾ ਤਾਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਛੱਤ ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਦੋਵੇ ਛੱਤ ਦੀ ਕੰਧ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਘਰ ਘੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾਪਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ।

ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਰੁਕ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਛੁਡਾਇਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੀ ਹੋ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਦੇਖ ਲਏਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਮੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੰਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਬਟਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੂਬਸ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕਾਰੀ ਨਿਕਲੀ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਧੀਮੇ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਡਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਫੜ੍ਹ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉਤੇਜਿਤ ਕੀਤਾ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜ਼ਿਪ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਛੂਹ ਕੇ ਦੇਖੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਧੀਮੇ ਜਿਹੀ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਰਦੀ ਹੋ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ੍ਹ ਲਏ ਅਤੇ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧੀਮੇ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰ ਧੱਕਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਹ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ।

ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਧੱਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲੁੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਧੱਕੇ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੋਰ ਤੇਜ਼, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੂਬਸ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਦਬਾਇਆ।

ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਚਰਮ ਸੁੱਖ ਤਦ ਮਿਲਿਆ ਜਦੋਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਤਦ ਤੱਕ ਧੱਕੇ ਲਾਏ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਆਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਅੱਜ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਂ।

ਪਰ ਦੁਪਹਿਰ ਅਜੇ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਲਟ ਕੇ ਘੋੜੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲੁੰਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਾਇਆ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮੰਜੇ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਧੱਕੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਫੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਧੱਕੇ ਲਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਤੋਂ ਗਿੱਲਾਪਣ ਟਪਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੁੱਦੀ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ।

ਇਸ ਪੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਲੁੰਨ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮੰਜੇ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ੍ਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿਸਕਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਪਾਵਾਂਗਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਝੜ ਜਾਓ, ਅੱਜ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਧੱਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਝੜ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਰਾਜ਼ ਰਹੇਗਾ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ, ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਨਾਲ ਚਾਹ ਬਣਾਈ। ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਕੱਲ੍ਹ ਫਿਰ ਤੋਂ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਜ ਤਾਂ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਦਿਓ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਚਾਹ ਪੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅੱਗ ਬਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਤੇ ਆਈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦਿਨ ਭਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੇੜਿਆ, ਕਦੇ ਹੱਥ ਛੂਹ ਲਿਆ, ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾ ਲਈਆਂ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੁਕ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਵਾਰ ਬੈੱਡਰੂਮ ਵਿੱਚ, ਮੰਜੇ ਤੇ, ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੂਟ ਖ਼ੁਦ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਤੋਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਣੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਣੀ ਹੀ ਹੋ, ਹਰਪ੍ਰੀਤ।

ਇਸ ਵਾਰ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉੱਪਰ ਆਈ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਲੁੰਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਧੀਮੇ ਧੀਮੇ ਉੱਪਰ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੂਬਸ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਦਬਾਇਆ ਅਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਝੜ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਜਾਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਰੁਮਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਹਲਕੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗ ਦਾ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਢਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਨਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹੇ ਕਿ ਚਿੱਠੀ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਰੁਮਾਲ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਏਗੀ, ਹਰ ਸਵੇਰ। ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਹੱਸ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਸਵੇਰ ਰੁਮਾਲ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੰਦੀ, ਕਦੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਤੀ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਫ਼ੋਨ ਤੇ ਬੋਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਆਏਗਾ, ਤਾਂ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਧੀਮੇ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਓਨਾ ਪਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਂ, ਹਰ ਦਿਨ, ਹਰ ਦੁਪਹਿਰ।