ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ: ਕਿਰਾਏਦਾਰ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕੀ (ਭਾਗ 1)

"ਨਵਜੋਤ, ਸੱਚ ਕਹਿਣਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਦੇਖ ਕੇ ਹਿੱਲ ਗਿਆ ਸੀ," ਕੁਲਦੀਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਧੁੰਦਲੇ ਵਿੱਚ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਪਾਰੋਂ ਆਈ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੈਕਸ ਕਹਾਣੀ ਉਸੇ ਸ਼ਾਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਕਰਿਆਨਾ ਦੁਕਾਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਬੱਤੀ ਇੱਕਦਮ ਬੁਝ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਲ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸਕਿੰਟ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਜਲੀ ਦੌੜ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਭੁਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ।

ਨਵਜੋਤ ਉਨੱਤੀ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਟਰੱਕ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਰੂਟ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਵੀਹ ਵੀਹ ਦਿਨ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਕਰਿਆਨਾ ਦੁਕਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਚੱਲਦੀ ਦੁਕਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਲਦੀਪ ਰਹਿਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਠੱਤੀ ਸਾਲ ਦਾ ਵਿਧੁਰ ਸਕੂਲ ਮਾਸਟਰ।

ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਆਮ ਸੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਸਵੇਰੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਚਾਹਪੱਤੀ ਜਾਂ ਸਾਬਣ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਜ਼ਿਆਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਦਲ ਵਾਪਸ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਉਸਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਉੱਠਦਾ ਸੀ।

ਉਹ ਰਾਤ ਨਵਜੋਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦੀ ਜਦੋਂ ਬਾਰਸ਼ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ। ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਇਨਵਰਟਰ ਵੀ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਦ ਉੱਪਰੋਂ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤਰਦਾ ਕੁਲਦੀਪ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਾਰਚ ਲੈ ਕੇ। "ਰੁਕੋ, ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਇਨਵਰਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਝੁਕ ਗਿਆ।

ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਨਵਰਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਤਾਰ ਛੇੜੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕੂਹਣੀ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਟਾਰਚ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

"ਹੋ ਗਿਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਬੱਤੀ ਜਗ ਪਈ। ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਠੇ ਨਹੀਂ। ਕੁਲਦੀਪ ਦਾ ਹੱਥ ਅਜੇ ਵੀ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਇਆ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜਾਗ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

"ਚਾਹ ਪੀਓਗੇ?" ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ ਕੰਬਣੀ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰਸੋਈ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਚਾਹ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਅਤੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਕੁਲਦੀਪ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਦੁਕਾਨ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਕਦੇ ਚਾਹ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਕਦੇ ਸਮਾਨ ਲੈਣ ਦੇ ਬਹਾਨੇ। ਉਹ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਕਾਊਂਟਰ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਗੱਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਫਿਰ ਧੀਰੇ ਧੀਰੇ ਨਿੱਜੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕਦੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?"

"ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ," ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। "ਉਹ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਛੱਡਣਾ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਤਾਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ," ਉਸਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ, ਪਰ ਉਸ ਹਾਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੀ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦੁਕਾਨ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਗਾਹਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੁਲਦੀਪ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਨਵਜੋਤ ਸਟੋਰਰੂਮ ਵਿੱਚ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਗਿਣ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਮਦਦ ਕਰ ਦਿਆਂ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਜਵਾਬ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਸਟੋਰਰੂਮ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੋ ਜਣੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਸਕਣ। ਕੁਲਦੀਪ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਸੀਨਾ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੁੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। "ਰੁਕੋ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਸਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲੇ, ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।

"ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ," ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਲੋਅ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੇ ਹੋਏ। "ਉੱਪਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਲੇਟਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਮੋੜਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫਸਾ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਕੁਲਦੀਪ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਸੁਆਦ ਚੱਖਣ ਲੱਗੇ।

ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਹੱਥ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸੂਟ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਮਲਿਆ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰਾਹਿਆ। "ਆਹ... ਕੁਲਦੀਪ..." ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਲਦੀਪ ਹੋਰ ਭੜਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਬ੍ਰਾ ਦੇ ਹੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਗੋਰੇ ਮੰਮੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਪਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਪਿੱਠ ਬੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ। "ਹੋਰ... ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ..." ਉਹ ਫੁਸਫੁਸਾਈ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਦੂਜੇ ਮੰਮੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਲਦੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ। ਉਸਦੀ ਸਲਵਾਰ ਗਿੱਲੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦਾ ਕੁੜਤਾ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰਿਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਕਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਪਜਾਮੇ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਹੱਥ ਪਾਇਆ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਗਰਮ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਸਾਹ ਲਈ।

"ਨਵਜੋਤ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗੀ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। "ਨਹੀਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਸਲਵਾਰ ਦਾ ਨਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਸਲਵਾਰ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਗਿੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸਦੀ ਕੱਛੀ ਪੂਰੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ, ਚੂਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਛਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕੱਛੀ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁਟਣਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਨਾਲ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰੀ, ਉੱਪਰੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਫਿਰ ਅੰਦਰ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਬੋਰੀ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। "ਆਹ... ਹਾਏ... ਕੁਲਦੀਪ..." ਉਹ ਚੀਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਏ।

ਕੁਲਦੀਪ ਦੀ ਜੀਭ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੀ ਚੂਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦਬਾ ਲਿਆ। "ਬਸ... ਬਸ ਉੱਥੇ... ਆਹ..." ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਦਾਣਾ ਚੱਟਦਾ ਰਿਹਾ।

ਨਵਜੋਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਤੋਂ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਹਾਂਫਦੀ ਹੋਈ ਬੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ, ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।

"ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ," ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦਾ ਪਜਾਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ, ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਮੋਟਾ, ਸਿਰਾ ਗਿੱਲਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ।

"ਆਹ... ਨਵਜੋਤ... ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ..." ਕੁਲਦੀਪ ਹਾਂਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਤੱਕ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਟੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸਹਿਲਾਇਆ। ਕੁਲਦੀਪ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਝੜਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਨਵਜੋਤ ਨਹੀਂ ਹਟੀ। ਉਸਨੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੂਸਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਕਰਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵੀਰਜ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ। ਪਰ ਇਹ ਅਜੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਦਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਰੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਸੀ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਚੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਹਿਲਾਈ, ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ। "ਪਾ ਦੇ... ਅੰਦਰ ਪਾ ਦੇ..." ਉਹ ਬੋਲੀ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਿਸਕੀ ਭਰੀ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਇੰਨੀ ਗਿੱਲੀ ਸੀ ਕਿ ਲੰਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ।

ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਚੂਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਹਿਰ ਉੱਠਦੀ। ਬੋਰੀਆਂ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, "ਤੇਰੀ ਚੂਤ ਬਹੁਤ ਟਾਈਟ ਹੈ... ਬਹੁਤ ਗਰਮ..." ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਉਸਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹਿਲਾਈ।

"ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਮੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੋਦ..." ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸਦਾ ਲੰਨ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਝੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ..." ਉਹ ਚੀਕੀ।

ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਲਹਿਰ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਨੇ ਕੁਲਦੀਪ ਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਾਣੀ ਫਿਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਾਰ ਕੁਲਦੀਪ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਰੀ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗਰਮ ਵੀਰਜ ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਢਹਿ ਗਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ।

ਇੱਕ ਰਾਤ ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਨਵਜੋਤ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਟਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਫੇਰੀ, ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਛਾਤੀ ਤੱਕ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਚੂਤ ਤੱਕ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਪਾਣੀ ਛੱਡਿਆ, ਹਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਕੁਲਦੀਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠ ਕੇ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦੀ ਬੈਠਦੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ساتھ ਨਹੀਂ ਝੜ ਗਏ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਨਵਜੋਤ ਦੁਕਾਨ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਫੋਨ ਵੱਜਿਆ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਨੰਬਰ ਸੀ। "ਹੈਲੋ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਹੋਇਆ। "ਨਵਜੋਤ, ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਹੈ," ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। "ਮੇਰਾ ਮਾਲ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਘਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਫੋਨ ਛੁੱਟਦੇ ਛੁੱਟਦੇ ਬਚਿਆ। "ਕੱਲ੍ਹ... ਸਵੇਰੇ?" ਉਸਨੇ ਦੁਹਰਾਇਆ। "ਹਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਸੱਤ ਵਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।"

ਫੋਨ ਕੱਟ ਗਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਸੁੰਨ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ। ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰੇ ਘਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਲਦੀਪ... ਉਸਨੇ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਕਮਰੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਜਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੁਲਦੀਪ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਅੱਜ ਹੀ, ਹੁਣੇ। ਉਹ ਪੌੜੀਆਂ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਪਰ ਤਦ ਹੀ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਸਤਕ ਹੋਈ।

ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵੱਜੇ ਸਨ। ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਲਦੀਪ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਭੁੱਖ, ਉਹੀ ਬੇਤਾਬੀ। "ਮੈਂ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਬਦ ਸਨ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ, ਪਰ ਕੁਲਦੀਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ।

ਅਗਲਾ ਭਾਗ ਜਲਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ...